Alle eendjes zwemmen in het water...
Iedereen kent dit liedje: een verbluffend simpele weergave van de wereld om ons heen. De belevingswereld van een kind van drie. Deze wereld is klein en eenvoudig. Het is ook een hele veilige wereld waar we later vaak naar terugverlangen.
Hoe ouder we worden hoe meer we leren. Door alle kennis die we vergaren verandert onze kijk op de wereld om ons heen. Mensen (en dieren) worden geboren en gaan dood. In de tussentijd eten ze elkaar op om in leven te blijven. Er worden prachtige kathedralen gebouwd, gedichten geschreven en oorlogen gevoerd. Universiteiten worden opgericht evenals vernietigingskampen.
De medische wetenschap ontwikkelt zich steeds verder maar mensen blijven elkaar ook altijd vermoorden. De simpele wereld om ons heen wordt steeds ingewikkelder en ook in onszelf ontdekken we allerlei tegenstrijdige verlangens en gevoelens. We verliezen onze kinderlijke onschuld en voelen ons niet langer veilig in een wereld die steeds onbegrijpelijker wordt. Dat is volwassen worden en daarover gaat dit kunstwerk.
Dit is echter sterk water en de eendjes zijn dood. Om toch nog iets van de kinderlijke onschuld te bewaren zijn ze in een potje gestopt. Voor eeuwig geprepareerd zwemmen ze in pure alcohol.
